Βουκουρέστι Part 1

          Λοιπόν που λέτε εδώ στο γκούλαγκ μπορεί να σπάμε την πέτρα, αλλά ενίοτε μας δίνουνε ρεπό. Τις επόμενες δυο μέρες έχουμε free days και είπαμε να το εκμεταλλευτούμε και να πάμε ένα ταξιδάκι στην χώρα του Βλαντ του Τσέπες και του Νικολάε του Τσαουσέσκου (φτου κακά Βαγγελίστρα μου). Βρήκαμε φθηνό διαμερισματάκι για ενοικίαση, κλείσαμε ταπεινά εισιτήρια λεωφορείου και με τις βαλίτσες γεμάτες σκόρδο ξεκινάμε χαρωπά.
          Οι καιροί είναι δύσκολοι, αλλά είμαι μανίτσα στις low budget διακοπές. Πρόπερσι πήγαμε στην Πράγα και ξόδεψα με ξενοδοχεία και εισιτήρια τρένων 170 ευρώ για 4 μέρες. Λέω να ανοίξω πρακτορείο εκδρομώνε.

         Έχει πράματα να δει κανείς στο Bucharest. Έχω ένα κόκκινο τεφτέρι για όσες εκδρομές πάω, που το γεμίζω με όσα θέλω να δω. Γράφω και τις διευθύνσεις μουσείων, κτιρίων μαγαζιών και ξεχυνόμαστε. Ο καλύτερός μου φίλος είναι οι συγκοινωνίες. Δεν είμαστε για ταξί. No offence στους αξιαγάπητους ταρίφες, αλλά είναι μια φάρα παγκόσμια πολύ "μακριά από μας". 

         Όταν γυρίσω θα έχω φωτογραφίες, καινούριες εμπειρίες και σίγουρα ευτράπελα. Άντε καλό ταξίδι να χουμε και οι βουρδούλακες μακριά μας! 

Σέξυ αγόρι ο Βλαντ. 

Το Παλιό Μου Παλτό

          Είναι κάποιες κινήσεις που κάνεις ανάλογα την εποχή, που σου θυμίζουν πως ο καιρός περνάει και οι ταχύτητες του είναι αμείλικτες. Πότε ήταν που παράτησα την καπαρντίνα μου και το πήρα απόφαση πως οι ζέστες κατέφθασαν και θα με λιώσουν και πότε κιόλας παγώνω έξω στους δρόμους και κλέινω όλα τα παράθυρα στο σπίτι;
         Να τώρα μόλις έβγαλα το παλτό μου απ' την ντουλάπα. Φράγκα για καινούριο δεν υπάρχουν αλλά δε με νοιάζει. Μ' αρέσει αυτό το μακρύ μαύρο παλτό, με τις βολικές τσέπες και την ανακουφιστική κουκούλα. Ήρθε η ώρα να κάνει πάλι την αποστολή του, μέχρι οι μέρες να περάσουν και πάλι και να πάψει να είναι χρήσιμο. Ο καιρός τρέχει και σήμερα το νιώθω λίγο περισσότερο.

Εσωτερική Επανάσταση

Δε θ' αφήσω αυτές τις μέρες να με πάρουν από κάτω

τους φόβους που με τρέφουν θα τους κάνω κάτι άλλο
θα αλλάξω τη ζωή μου σε κάτι θετικό
και κάθε άσχημη ενέργεια θα τη στείλω στο καλό.
         

         
         Αυτά τα είπαν οι Stereo Nova το 1992. Νομίζω ούτε κι εκείνοι θα ήξεραν πως δέκα χρόνια μετά, οι στίχοι τους θα αντιπροσώπευαν τη μόνη διέξοδο από την ελληνική πραγματικότητα του σήμερα. Όταν όλα γύρω μας αποσυναρμολογούνται καθημερινά και η μιζέρια καραδοκεί στα πάντα, ο μόνος τρόπος είναι ο εσωτερικός. Να πεις πως ΕΓΩ δεν θα αφήσω όλα αυτά να με πατήσουν κάτω. Θα βλέπω το αρνητικό και θα αλλάζω γωνία. 

          Ξέρω, πολύ δύσκολο. Δεν ζω καν στην Ελλάδα το μεγαλύτερο κομμάτι του χρόνου, αλλά και πάλι πολλές φορές η κατάσταση που επικρατεί εκεί με ρίχνει. Είναι όμως ο μόνος τρόπος. Εσωτερικά πρέπει να ατσαλωθούμε. Γι αυτούς που μένουν και πρέπει να αντιμετωπίζουν την δυσκολία να είναι εκεί και για αυτούς που φεύγουν και αντιμετωπίζουν το ζόρι του να είναι μακρυά. Γι αυτό ας το τραγουδήσουμε μαζί. 

     

      PS: 28η Οκτωβρίου σήμερα. Χρόνια Πολλά. Ας μην ξεχνάμε αυτούς που πέσαν. 

Το Μωρό της Ρόζμαρι

          Διάλογος με φίλη που ετοιμάζεται να πάει σε Halloween party:
       
          -Καλά θα πας στο Halloween ντυμένη μωρό; Τελείως άσχετο. Πρέπει να βάλεις κάτι πιο creepy.
          -E, και τι να κάνω; Αφού αυτό έχω.
          -Ντύσου το μωρό της Ρόζμαρι. Πήγαινε πάρε ένα ματσάκι δενδρολίβανο, βάλτο πάνω στο κεφάλι σου κι έτοιμη.
          -Που να βρω τέτοια ώρα μανάβη ρε συ; Αν βάψω τα μάγουλα μου κόκκινα θα είναι οκ;
          -Αν βάψεις τα μάγουλα σου κόκκινα θα είσαι το μωρό με ιλαρά μωρή, όχι της Ρόζμαρι.
          -Ε, χέσε με. Θα πάρω το μπιμπερό μου και θα πάω.

         

Τηλεμαραθώνιος: Homeland

          Όχι δεν μιλάω για τους κλασσικούς τηλεμαραθώνιους με την Ζέτα Μακρυπούλια να σου ζητάει να στείλεις γιουρόπουλα για τις πλημμύρες στο Μπαγκλαντές. Μιλάω για τον τηλεμαραθώνιο τον σωστό, τον πρόστυχο. Εκείνη την άγια ώρα που μαζέυεται η παρέα, με άνετο ρουχισμό, σαβουροφάι, τσιγάρα, κόλα-λάιτ και άσβεστη όρεξη για αγνή, παρθένα ψυχαγωγία.
          Όλοι το κάνουμε. Το ιδανικό είναι να έχεις ολόκληρες σεζόν μπροστά σου να ξεκοκαλίσεις. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα στην δική μου παρέα, είναι το Homeland. Το ξεκινήσαμε μερικές μέρες πριν γιατί ενώ όλη την προηγούμενη χρονιά ακούγαμε τα καλύτερα δεν αξιωθήκαμε ποτέ. Βάλαμε το πρώτο επεισόδιο με βάρκα την ελπίδα και καταλήξαμε να δούμε και τα 12 μαζί. Ναι, είμαστε καμένα άτομα. Το πρώτο φως του ήλιου μας βρήκε συνταραγμένους από το πόσο γαμάτη είναι αυτή η σειρά.

          Από το 1 ως το 10 στην κλίμακα των νάτσος με λιωμένο κασέρι, παίρνει 10/10. Η πλοκή ξεκινάει με την διάσωση του Nicholas Brody, ενός Αμερικανού πεζονάυτη (εξαιρετικός ο Damian Lewis) από τις φυλακές της Αλ Κάιντα, όπου έμεινε φυλακισμένος για οκτώ χρόνια. Γυρνάει μετά Βαΐων και κλάδων στην πατρίδα, με την οικογένεια του να τον περιμένει και ολόκληρη την χώρα συγκινημένη. Σ' 'ολον αυτό τον εξτασιασμό, η Carrie Mathison μια πράκτορας της CIA (δίνει ρέστα η Claire Danes), που ψυλλιάζεται πως κάτι δεν πάει καλά, βασιζόμενη σε μια πληροφορία που συνέλεξε με πολύ κόπο.
          Δεν θα πω τίποτα άλλο, γιατί δεν θέλω να σποϊλάρω. Ενώ θα περίμενε κανείς πως η σειρά είναι αμερικανιά από τις λίγες, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Μιλάμε για μια σφιχτή πλοκή, για απίστευτες ερμηνείες και για πάρα πολλές ανατροπές. Αξίζει τον χρόνο σου. Κλείσε κινητά, μάζεψε προμήθειες και πέσε με τα μούτρα. Η δεύτερη σεζόν ξεκίνησε ήδη και τολμώ να πω πως δείχνει να είναι καλύτερη από την (ήδη υπέρτατη) πρώτη.
          Και μη ξεχνάς: έχει γίνει της Χρυσής Σφαίρας και του Emmy το κάγκελο με το Homeland.

Η Κούραση της Ημέρας.

          Είναι κάτι μέρες που τρέχει κανείς και τίποτα δεν κάνει. Αν εξαιρέσουμε δυο σφραγισματάκια στην σχολή (ναι, σπουδάζω αυτό που σε ανατριχιάζει: οδοντιατρική), το μόνο που έκανα ήταν να σκοτώνω τις ώρες μου πάνω-κάτω. Μα αυτές οι μέρες που είναι άδειες με έναν τόσο χαλαρό τρόπο, το ξέρω πως κάποια μέρα θα μου λείπουν. Το βλέπω στους "πιο ενήλικους" γνωστούς μου, με δουλειές, οικογένειες και υποχρεώσεις. Αυτό που ζητάνε είναι οι "άδειες" μέρες, που όμως γεμίζουν τις μπαταρίες τους.
         Γι αυτό δεν παραπονιέμαι. Πέρασα λούκι πρόσφατα και το είδα λίγο διαφορετικά το πράγμα. Ηρεμία για να μην τρελαθούμε. What do we say to the God of Death? Not today! Ορίστε κι ένα τραγουδάκι που τραγουδούσαμε σήμερα έξω από τη σχολή, εμπνέοντας στους ασθενείς εμπιστοσύνη:

Καλή Αρχή!

          Στο γκούλαγκ λοιπόν! Τώρα αν διαβάζει κανένας χριστιανός (ή οτιδήποτε άλλο, τέτοια προβλήματα εδώ μέσα δεν έχουμε), θα νομίσει πως είναι παράρτημα της NKVD (νυν KGB). Ουχί φίλοι μου. Απλά είμαι ένας άνθρωπος ταλαίπωρος, που ζει τα τελευταία 5 και κάτι χρόνια μοιρασμένα σε 2 χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ. Ζω λοιπόν στο προσωπικό μου "στρατόπεδο συγκέντρωσης", προσπαθώντας να επιβιώσω. 

          Τώρα θα μου πεις: "Τίποτα πιο ευχάριστο δεν είχες να μας γράψεις;". Δίκιο έχεις καλέ μου (και κυρίως φανταστικέ) αναγνώστη. Όμως δέξου με όπως είμαι, με τα πάνω μου αλλά κυρίως με τα κάτω μου. Είναι πολλά, θα δεις.

          Αν και μετά από αυτό επιμένεις να με διαβάσεις, τι να πω. Καλή ανωμαλάρα είσαι, οπότε ταιριάζουμε. Πάμε όλοι μαζί, χαρωπά: Στο Γκούλαγκ!