2012

         Σήμερα είναι η τελευταία μέρα του 2012. Ήταν μια δύσκολη χρονιά για μένα, είχε όμως και πολλά καλά σημεία. Για παράδειγμα, πέρασα ένα απίστευτο καλοκαίρι που όμως το ακολούθησε ένα άσχημο φθινόπωρο. Τώρα η χρονιά αλλάζει και αν και δεν πολυελπίζω σε καμιά δραματική βελτίωση, σαν άνθρωπος που είμαι κι εγώ περιμένω καλύτερες μέρες. Λίγη αισιοδοξία δεν κάνει κακό, αλλιώς θα πάμε όλοι να πέσουμε από κανένα γκρεμό. 

         Γι αυτό φίλοι μου απόψε να φάτε, να πιείτε, να παίξετε το χαρτάκι σας, να ευχηθείτε στους κοντινούς σας ανθρώπους, να βγείτε να διασκεδάσετε αν θέλετε. Ας περάσουμε την τελευταία μέρα αλλά και το ξεκίνημα της πρώτης καλά. Μπορεί το 2013 να πάει κι αυτό κατά διαόλου, κανείς δεν έχει κάνει συμβόλαια με τη μοίρα, όμως εμείς αν το υποδεχτούμε με τρέλα και κορδέλα. Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε; 

         Τις καλύτερες ευχές μου λοιπόν για όλους. Πρώτα απ' όλα υγεία, γιατί είναι το μόνο πράγμα που δεν εξαγοράζεται. Μετά αγάπη, χαρά και πολλά λεφτά. Ναι, είμαι ρηχή ίσως, αλλά ενώ τα πλούτη δεν κάνουν την ευτυχία, συγχρόνως δεν κάνουν ούτε τη δυστυχία οπότε δε μας χαλάνε κιόλας. Have fun children! 

A very, merry Christmas

          Γεια και πάλι. Πέρασαν πολλές μέρες από την τελευταία φορά που έγραψα. Ήταν οι τελευταίες μέρες του εξαμήνου (με λίγα λόγια πολύ άγχος), το ταξίδι για Ελλάδα (με λίγα λόγια τρέξιμο και κούραση) και οι πρώτες μέρες των διακοπών (με λίγα λόγια κοπροσκύλιασμα) που με κράτησαν μακριά από το blog.
          Να ευχηθώ χρόνια πολλά σε όλους και καλές γιορτές. Ελπίζω να περάσαμε όλοι καλά και να μην έσκασε κανείς απ' το φαΐ. Το πρώτο κομμάτι των γιορτών μας αποχαιρέτησε ήδη. Τώρα περιμένουμε την πρωτοχρονιά, αν και δεν θέλουμε να περάσουν οι μέρες. Άπαξ και φύγει κι η πρωτοχρονιά, ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση! Ας περνάμε λοιπόν τέλεια στο τώρα, όσο γίνεται τουλάχιστον.
          Το Home Alone δεν είδα φέτος και ανησυχώ!

Πρώτο Χιόνι

          Καλησπμέρα. Ναι είναι κόμπο κι όχι ορθογραφικό. Το πρώτο χιόνι έπεσε εδώ στα Καρπάθια και ο ασθενικός ήλιος το λιώνει σιγά σιγά. Από τη μια δεν το πολυθέλω (έχουμε και δουλειές και το ρημάδι τα κάνει όλα δυσκολότερα), από την άλλη το δεκάχρονο μέσα μου το χαίρεται. Είναι το πρώτο σημάδι πως ο βαρύς χειμώνας είναι εδώ. Αγαπώ αυτή την εποχή για πολλούς λόγους. Χουχούλιασμα, ζεστός καφές με φίλους, επαναπατρισμός στην καρδιά του χειμώνα για χριστουγεννιάτικες διακοπές. Ο τύπος που σκέφτηκε να μεταφέρει τα Χριστούγεννα στην έναρξη του Χειμερινού Ηλιοστασίου ήταν πολύ μπροστά. 

          "Τον πάω!"

          Μπαίνουμε λοιπόν στο ανάλογο mood. Εδώ που είμαι, ανάβουμε ηλεκτρικά καλοριφέρ, μα μου έχει λείψει πολύ το τζάκι. Στην πατρίδα, το λευκό τζάκι μας, καίει ολημερίς γιατί ο ελαφρώς πυρομανής πατέρας του δίνει και καταλαβαίνει, αλλά και γιατί το πετρέλαιο αγοράζεται πλέον σε σφηνάκια. Κι είναι τόσο ωραίο το να ζεσταίνει κανείς τον πισινό του μπροστά στο τζάκι, με την πράσινη γιρλάντα να το στολίζει και τις οικογενειακές φωτογραφίες που στέκονται εκεί για χρόνια.  Κατά κάποιο τρόπο, είναι η καρδιά του σπιτιού. Όταν το βράδυ αργά γυρίζουμε απ' έξω και σιγοκαίει, με τις πορτοκαλί φλόγες και τα λαμπιόνια του δέντρου τα μόνα φώτα στο σκοτεινό σπίτι, νιώθω ένα τσικ ευτυχίας. 

          Πολύ ονειροπόλησα όμως, πάω να βάλω σκούπα! 

Christmas Sadness

          Σιγά σιγά μπαίνει Δεκέμβρης και διάφορες σκέψεις "σκάνε" στο μυαλό μου, από το πουθενά. Αυτή την εποχή που έρχονται Χριστούγεννα, αλλά δεν είναι ακριβώς εδώ, μου έρχονται κάποιες εικόνες κλασσικές. Όμως για διάφορους λόγους δεν θα ζήσω τις γιορτές όπως συνήθως.
          Κάποιοι θα λείπουν από το σκηνικό γιατί χτίζουν τις ζωές τους και πάνε παρακάτω, τα κέφια δεν είναι όπως παλιά, λεφτά πολλά δεν υπάρχουν. Βέβαια δεν είμαι και η μόνη που αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα. Απλά φέτος για μένα είναι χρονιά ορόσημο. Νιώθω τόσο πολύ πως μεγαλώνω. Νομίζω πως έχω ανάγκη να περάσω σε μια διαφορετική φάση στη ζωή μου, όμως για διάφορους λόγους δεν μπορώ. Είμαι ακόμα μέσα στο προστατευμένο περιβάλλον της οικογένειας. Όσο μακριά κι αν ζω, είμαι πάντα πολύ κοντά.
          Σίγουρα αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό κι ίσως να μη βγάζουν πολύ νόημα αυτά που γράφω, όμως η ανάγκη μου για αλλαγές, για καινούριες εμπειρίες είναι μεγάλη. Διαρκώς αισθάνομαι πως έχω βαλτώσει και το ότι έρχονται Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, εποχές των μεγάλων (πλασματικών) αλλαγών, μου υπογραμμίζουν αυτή την αίσθηση. Παλιά δεν καταλάβαινα τους ανθρώπους που μελαγχολούσαν στις γιορτές. Φέτος αρχίζω και τους κατανοώ..
         Ας μην είμαι όμως γρουσούζα μωρέ. Όλα καλά θα πάνε, έτσι; Κι αν δεν ξέρετε τι δώρο να μου πάρετε, μην σκάτε:

Oh My Heart

“I sometimes think that people’s hearts are like deep wells. Nobody knows what’s at the bottom. All you can do is imagine by what comes floating to the surface every once in a while."

          Τάδε έφη Χαρούκι Μουρακάμι. Αυτό τον καιρό, διαβάζω την αγγλική έκδοση μιας συλλογής διηγημάτων του σπουδαίου Ιάπωνα και πριν λίγο "έπεσα" πάνω σ' αυτή τη φράση. Τι είναι στο φινάλε η καρδιά; Ένας ακούραστος μυς, που δουλεύει με συνέπεια, μέχρι τη στιγμή που πλέον δεν αντέχει άλλο. Χωρισμένη σε 4 μέρη, πηγαινοφέρνει το αίμα, λειτουργία ζωτικής (στην κυριολεξία) σημασίας. 

          Ο άνθρωπος, γνωρίζοντας εμπειρικά το πόσο βασικό όργανο είναι, της έχει δώσει πολλές ιδιότητες που όμως δεν έχουν και πολύ βάση. Μπορεί ο εγκέφαλος και οι ορμόνες να ορίζουν ποιόν αγαπάς, όμως εσύ θέλεις να πιστεύεις πως η κατακόκκινη καρδούλα σου είναι αυτή που δίνει το οκέι. Ένας Μουρακάμι, μπορεί να μιλάει για το βασικό αυτό όργανο και να το παρομοιάζει με βαθύ πηγάδι, ανεξερεύνητο. Είναι αυτός ο ρομαντισμός των λέξεων που αφού φιλτραριστεί από τον, ταπεινό και καθόλου ρομαντικό σύμφωνα με τις τέχνες εγκέφαλο μας, αποτελεί το έναυσμα για πολλά χτυποκάρδια. 

          Ας αφήνουμε λοιπόν που και που μερικά πράγματα να "ξεβράζονται" στην επιφάνεια του πηγαδιού της καρδιάς μας. Κι ας μην είναι αυτή που πιστεύουμε. 

Περίπατος

          Όπως είναι γνωστό, ζω σε μια χώρα του πρώην ανατολικού μπλοκ. Ταλαιπωρημένη στο παρελθόν, προσπαθεί να σταθεί αξιοπρεπώς στην σύγχρονη καπιταλιστική της πραγματικότητα. Κάποιοι άνθρωποι καταφέρνουν να συμβαδίσουν με τις αλλαγές και κάποιοι άλλοι βρίσκονται ακόμη πίσω και δεν μπορούν να διαχειριστούν την διαφορετικότητα της κατάστασης. Είναι μερικές εικόνες που βλέπει κανείς εδώ, μικρής σημασίας ίσως αλλά ενδεικτικές την ίδια στιγμή.
          Σήμερα καθώς κατέβαινα από το σπίτι μου προς το κέντρο, σε ένα κάπως κακοτράχαλο σημείο, μια γυναίκα μιλούσε με ένα δέντρο. Ξέρω, γέλασες. Ναι είναι κάπως αστείο. Κι εγώ όταν το πρωτοείδα έτσι αντέδρασα. Μετά παρατήρησα τα παλιά, φθαρμένα ρούχα, τα γκρίζα αχτένιστα μαλλιά. Μια σκυφτή φιγούρα κι ένα χαμόγελο που του έλειπαν αρκετά δόντια. Ίσως το κάνω να ακούγεται σαν να συνάντησα την πρωταγωνίστρια ενός θρίλερ. Δεν ήταν έτσι όμως.
          Μιλούσε στο δέντρο και χάιδευε τον κορμό του σαν να το κανάκευε. Ήταν λες και απευθυνόταν σε άνθρωπο. Λες και έβλεπε έναν παλιόφιλο κι έτσι χαμογελαστά του έλεγε τα νέα. Δεν ξέρω αν εγώ το βλέπω πολύ ρομαντικά, όμως είχε κάτι το γλυκό αυτή η εικόνα. Ένας άνθρωπος τσακισμένος που όμως παραμένει ευαίσθητος, η ζωή με την αυστηρότητα της δεν έβγαλε τη σκληράδα από μέσα του, αλλά την γλυκύτητα. Ένα χάδι και μια κουβέντα σ' ένα δέντρο.
          Ίσως να είναι απλά "τρελή", όπως λέμε με τόση ευκολία για τόσους ανθρώπους. Ίσως εγώ το βλέπω πολύ επιπόλαια. Δεν ξέρω. Μάλλον δεν βγάζω νόημα ε; Τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί να με επηρέασε κι η μουσική που άκουγα κατεβαίνοντας και έφτιαξα μια ολόκληρη ιστορία για έναν άνθρωπο που δεν ξέρω καθόλου. Μπορεί.

The Lizzie Bennet Diaries

         Καλησπέρα! Είναι μερικά πραγματάκια που τα ανακαλύπτεις και χωρίς σοβαρό λόγο σου φτιάχνουν λίγο τη μέρα. Σήμερα ανακάλυψα μέσω ενός άρθρου που πόσταρε το πολύ καλό So little sleeping and so much reading (βιβλιόφιλο group στο facebook), αυτή την ωραία μοντέρνα έκδοση του Περηφάνια και Προκατάληψη που λέγεται The Lizzie Bennet Diaries. Αν δεν ξέρεις τι είναι το Περηφάνια και Προκατάληψη, shame on you. Αν ξέρεις, τότε σου προτείνω να δεις αυτά τα μικρά βιντεάκια που αποτελούν μια σύγχρονη προσέγγιση στο κλασικό βιβλίο της Τζέιν Όστεν.
         Πολύ καλή προσπάθεια, με τις αδερφές Μπένετ και την Σάρλοτ να κυριαρχούν, φτιάχνοντας videoblogs, διηγούμενες την καθημερινότητα τους, που δεν είναι άλλη από το περιεχόμενο του βιβλίου. Έξυπνοι διάλογοι προσαρμοσμένοι στο σήμερα και αξιαγάπητοι ηθοποιοί. Ειδικά η μικρή που παίζει την (ενοχλητική στο βιβλίο) Λύντια, είναι όλα τα λεφτά. Τελείως βλαμμένο αλλά βγάζει πολύ γέλιο. Αγαπώ την Τζέιν, την καλόκαρδη μεγαλύτερη αδερφή αλλά φυσικά και την ίδια την Λίζυ που με διασκεδάζει με τον υπέροχο κυνισμό της (είμαι μεγάλη οπαδός του κυνισμού) αλλά και με τον γλυκό τρόπο που βγάζει τις απογοητεύσεις της.
          Γενικότερα έχω δει 22 βιντεάκια σε ένα απόγευμα (δεν είναι μεγάλα, 3λεπτα συνήθως) και μου αρέσει πολύ. Μέχρι στιγμής δεν έχουμε δει ούτε Mr. Darcy ούτε Bingley (που στη σειρά ονομάζεται Bing Lee) γιατί όλα συμβαίνουν στο δωμάτιο της Λίζυ και τα γεγονότα απλά περιγράφονται κωμικά. Το θάψιμο που τρώει ο Ντάρσυ, ούτε στον εχθρό μου ένα πράμα!

          Αν έχεις χρόνο, φτιάξε ένα καυτό τσαγάκι, πάρε μερικά μπισκότα δίπλα σου και ξεκίνα. Ένα απόγευμα υπόθεση είναι, αλλά σίγουρα θα χαμογελάσεις με αυτό το αντάμωμα Βικτωριανού awkwardness και σημερινής πραγματικότητας. 

                                  

Βουκουρέστι Part 2

          Πίσω στο γκούλαγκ πια, αλλά με γεμάτες μπαταρίες και νέες ταξιδιωτικές εμπειρίες! Σας είπα ότι το Βουκουρέστι είναι απίθανο; Δεν σας το είπα. Ε, ναι. Είναι απίστευτη πόλη. Τόσο όμορφη και με συγκεκριμένη ενέργεια. Δεν θέλαμε να φύγουμε και οι 4 μέρες που κάτσαμε φάνηκαν πολύ λίγες. Είδαμε πολλά πράγματα, γελάσαμε, φάγαμε πολύ, περπατήσαμε, κουραστήκαμε, αρρωστήσαμε στην επιστροφή. Όλα τα είχε.
          Την πρώτη μέρα έβρεχε και τα πράγματα ήταν δύσκολα. Όταν βρέχει, όλα φαίνονται χειρότερα στον τουρίστα. Μπαίνοντας στην πόλη παθαίνει κανείς μια μίνι κατάθλιψη γιατί το κομμουνιστικό παρελθόν φαίνεται ευκρινέστατα. Γι αυτό με το που φτάσαμε ξενέρωσα λίγο. Το Βουκουρέστι όμως κατάφερε να μου αλλάξει την γνώμη και να με κάνει να το αγαπήσω. Φτάνοντας λοιπόν, βρήκαμε τον γλυκό ξενοδόχο μας που μας πήγε στο διαμερισματάκι που νοικιάσαμε. Ήταν μεγάλο και καθαρό, οπότε τι άλλο να θέλει κανείς; Βγήκαμε για φαγητό στην παλιά πόλη, που είναι και το βασικό αξιοθέατο. Πραγματικά πανέμορφη, σε κεντροευρωπαικά πρότυπα.

          Μας άρεσε πολύ, αλλά καταφέραμε να την απολαύσουμε καλύτερα τις επόμενες μέρες που δεν  έβρεχε. Κάτσαμε για φαγητό σε ένα καφέ/μπαρ/ρεστοράν, που μας τράβηξε κυρίως λόγω του πιπεράτου ονόματός του. Και το όνομα αυτού, Bordello. 

          Πραγματικά πολύ ωραίο μαγαζί. Αν ποτέ ο δρόμος σας, σας φέρει προς τα εκεί να το τιμήσετε. Καλό φαγητό και σε εντάξει τιμές. Έδωσα περίπου 55 λέι (το ρουμάνικο νόμισμα), για κυρίως πιάτο, γαρνιτούρα, δυο αναψυκτικά κι ένα υπέροχο γλυκό. Όλα αυτά γύρω στα 12 ευρώ. Στην Ελλάδα θα έδινα 20. Αφού φάγαμε σε σημείο που δεν μπορούσαμε να κουνηθούμε, κάναμε μια μικρή βόλτα και μετά πίσω στο "σπίτι" για ύπνο. 

          Η επόμενη μέρα ήρθε φέρνοντας μαζί της ήλιο και καλοκαιρία. Ενώ τρώγαμε πρωινό σε μια καφετέρια απέναντι, εμφανίστηκε ο κλασσικός άσχετος Έλληνας που θα βρεθεί ΌΠΟΥ κι αν πας από το πουθενά, για να σου πει τι να δεις και πως. Είναι στάνταρ, όπου κι αν πήγα πέτυχα πάντα κι έναν Έλληνα να ζει/σπουδάζει/δουλεύει εκεί. Το παιδί δούλευε στην καφετέρια και μας είπε κάποια χρήσιμα πράγματα. Ξεχυθήκαμε τις επόμενες μέρες σε μουσεία και αξιοθέατα λοιπόν. Πήγαμε στο Muzeul National al Satului Dimitrie Gusti, που είναι ένα υπαίθριο μουσείο με πολλά παλιά σπιτάκια στο ρουμάνικο στυλ, παλιές εκκλησίες 300-400 χρόνων και άλλα. 

       

          Πήγαμε στο Κοινοβούλιο, που δυστυχώς ήταν κλειστό, το οποίο είναι ένα τεράστιο κτήριο (το δεύτερο μεγαλύτερο σε έκταση στον κόσμο μετά το Πεντάγωνο), αποτέλεσμα της μεγαλομανίας του Νικολάε Τσαουσέσκου. Πολύ εντυπωσιακό, καταλαμβάνει τόσο χώρο που θες κανένα τέταρτο να περπατήσεις το τετράγωνο. Επίσης είδαμε το Μουσείο Ιστορίας, που είχε απ' έξω ένα μεγαλόπρεπο άγαλμα του Τραΐανού. Υπήρχαν και πολλές επιτύμβιες στήλες γραμμένες στα Ελληνικά και ήταν αρκετά συγκινητικό. Όπου και να πάω η Ελλάδα με κυνηγάει. Είδαμε ακόμη μια έκθεση με κοσμήματα από την παλαιολιθική εποχή, μέχρι τα βασιλικά και πατριαρχικά κοσμήματα του σήμερα. Πολύ ωραία πραγματάκια. Στην παλιά πόλη πετύχαμε και την προτομή του Βλαντ Τσέπες (τον ξέρεις σαν Κόμη Δράκουλα). Χαρισματικός ηγέτης και ιδρυτής του Βουκουρεστίου. Ένα από τα κτίσματα που φτιάχτηκαν επί των ημερών του, στέκει ακόμα.

          Ένα άλλο ενδιαφέρον κομμάτι ήταν και το Hard Rock Cafe. Πάντα όπου πάμε πηγαίνουμε και σ' αυτό αν υπάρχει. Κλασσικό ροκάδικο στυλ, αρκετά memorabilia για να δει κανείς, αν και ήταν λιγότερα από της Πράγας για παράδειγμα. Φάγαμε εκεί σε σημείο σκασμού και πάλι. Το legendary burger και νεκρούς ανασταίνει.
         Ήπιαμε καφέδες σε διάφορα μικρά καφέ, ήπιαμε τα ποτάκια μας στην παλιά πόλη. Ήταν όμορφα. Δεν είχαμε εντάσεις, δεν είχαμε (πολλά) ευτράπελα. Γενικώς ήταν μια επιτυχημένη εκδρομή, σε μια πόλη με ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, όμορφους ανθρώπους και αρκετή ιστορία. Την προτείνω ανεπιφύλακτα!

Βουκουρέστι Part 1

          Λοιπόν που λέτε εδώ στο γκούλαγκ μπορεί να σπάμε την πέτρα, αλλά ενίοτε μας δίνουνε ρεπό. Τις επόμενες δυο μέρες έχουμε free days και είπαμε να το εκμεταλλευτούμε και να πάμε ένα ταξιδάκι στην χώρα του Βλαντ του Τσέπες και του Νικολάε του Τσαουσέσκου (φτου κακά Βαγγελίστρα μου). Βρήκαμε φθηνό διαμερισματάκι για ενοικίαση, κλείσαμε ταπεινά εισιτήρια λεωφορείου και με τις βαλίτσες γεμάτες σκόρδο ξεκινάμε χαρωπά.
          Οι καιροί είναι δύσκολοι, αλλά είμαι μανίτσα στις low budget διακοπές. Πρόπερσι πήγαμε στην Πράγα και ξόδεψα με ξενοδοχεία και εισιτήρια τρένων 170 ευρώ για 4 μέρες. Λέω να ανοίξω πρακτορείο εκδρομώνε.

         Έχει πράματα να δει κανείς στο Bucharest. Έχω ένα κόκκινο τεφτέρι για όσες εκδρομές πάω, που το γεμίζω με όσα θέλω να δω. Γράφω και τις διευθύνσεις μουσείων, κτιρίων μαγαζιών και ξεχυνόμαστε. Ο καλύτερός μου φίλος είναι οι συγκοινωνίες. Δεν είμαστε για ταξί. No offence στους αξιαγάπητους ταρίφες, αλλά είναι μια φάρα παγκόσμια πολύ "μακριά από μας". 

         Όταν γυρίσω θα έχω φωτογραφίες, καινούριες εμπειρίες και σίγουρα ευτράπελα. Άντε καλό ταξίδι να χουμε και οι βουρδούλακες μακριά μας! 

Σέξυ αγόρι ο Βλαντ. 

Το Παλιό Μου Παλτό

          Είναι κάποιες κινήσεις που κάνεις ανάλογα την εποχή, που σου θυμίζουν πως ο καιρός περνάει και οι ταχύτητες του είναι αμείλικτες. Πότε ήταν που παράτησα την καπαρντίνα μου και το πήρα απόφαση πως οι ζέστες κατέφθασαν και θα με λιώσουν και πότε κιόλας παγώνω έξω στους δρόμους και κλέινω όλα τα παράθυρα στο σπίτι;
         Να τώρα μόλις έβγαλα το παλτό μου απ' την ντουλάπα. Φράγκα για καινούριο δεν υπάρχουν αλλά δε με νοιάζει. Μ' αρέσει αυτό το μακρύ μαύρο παλτό, με τις βολικές τσέπες και την ανακουφιστική κουκούλα. Ήρθε η ώρα να κάνει πάλι την αποστολή του, μέχρι οι μέρες να περάσουν και πάλι και να πάψει να είναι χρήσιμο. Ο καιρός τρέχει και σήμερα το νιώθω λίγο περισσότερο.

Εσωτερική Επανάσταση

Δε θ' αφήσω αυτές τις μέρες να με πάρουν από κάτω

τους φόβους που με τρέφουν θα τους κάνω κάτι άλλο
θα αλλάξω τη ζωή μου σε κάτι θετικό
και κάθε άσχημη ενέργεια θα τη στείλω στο καλό.
         

         
         Αυτά τα είπαν οι Stereo Nova το 1992. Νομίζω ούτε κι εκείνοι θα ήξεραν πως δέκα χρόνια μετά, οι στίχοι τους θα αντιπροσώπευαν τη μόνη διέξοδο από την ελληνική πραγματικότητα του σήμερα. Όταν όλα γύρω μας αποσυναρμολογούνται καθημερινά και η μιζέρια καραδοκεί στα πάντα, ο μόνος τρόπος είναι ο εσωτερικός. Να πεις πως ΕΓΩ δεν θα αφήσω όλα αυτά να με πατήσουν κάτω. Θα βλέπω το αρνητικό και θα αλλάζω γωνία. 

          Ξέρω, πολύ δύσκολο. Δεν ζω καν στην Ελλάδα το μεγαλύτερο κομμάτι του χρόνου, αλλά και πάλι πολλές φορές η κατάσταση που επικρατεί εκεί με ρίχνει. Είναι όμως ο μόνος τρόπος. Εσωτερικά πρέπει να ατσαλωθούμε. Γι αυτούς που μένουν και πρέπει να αντιμετωπίζουν την δυσκολία να είναι εκεί και για αυτούς που φεύγουν και αντιμετωπίζουν το ζόρι του να είναι μακρυά. Γι αυτό ας το τραγουδήσουμε μαζί. 

     

      PS: 28η Οκτωβρίου σήμερα. Χρόνια Πολλά. Ας μην ξεχνάμε αυτούς που πέσαν. 

Το Μωρό της Ρόζμαρι

          Διάλογος με φίλη που ετοιμάζεται να πάει σε Halloween party:
       
          -Καλά θα πας στο Halloween ντυμένη μωρό; Τελείως άσχετο. Πρέπει να βάλεις κάτι πιο creepy.
          -E, και τι να κάνω; Αφού αυτό έχω.
          -Ντύσου το μωρό της Ρόζμαρι. Πήγαινε πάρε ένα ματσάκι δενδρολίβανο, βάλτο πάνω στο κεφάλι σου κι έτοιμη.
          -Που να βρω τέτοια ώρα μανάβη ρε συ; Αν βάψω τα μάγουλα μου κόκκινα θα είναι οκ;
          -Αν βάψεις τα μάγουλα σου κόκκινα θα είσαι το μωρό με ιλαρά μωρή, όχι της Ρόζμαρι.
          -Ε, χέσε με. Θα πάρω το μπιμπερό μου και θα πάω.

         

Τηλεμαραθώνιος: Homeland

          Όχι δεν μιλάω για τους κλασσικούς τηλεμαραθώνιους με την Ζέτα Μακρυπούλια να σου ζητάει να στείλεις γιουρόπουλα για τις πλημμύρες στο Μπαγκλαντές. Μιλάω για τον τηλεμαραθώνιο τον σωστό, τον πρόστυχο. Εκείνη την άγια ώρα που μαζέυεται η παρέα, με άνετο ρουχισμό, σαβουροφάι, τσιγάρα, κόλα-λάιτ και άσβεστη όρεξη για αγνή, παρθένα ψυχαγωγία.
          Όλοι το κάνουμε. Το ιδανικό είναι να έχεις ολόκληρες σεζόν μπροστά σου να ξεκοκαλίσεις. Το πιο πρόσφατο παράδειγμα στην δική μου παρέα, είναι το Homeland. Το ξεκινήσαμε μερικές μέρες πριν γιατί ενώ όλη την προηγούμενη χρονιά ακούγαμε τα καλύτερα δεν αξιωθήκαμε ποτέ. Βάλαμε το πρώτο επεισόδιο με βάρκα την ελπίδα και καταλήξαμε να δούμε και τα 12 μαζί. Ναι, είμαστε καμένα άτομα. Το πρώτο φως του ήλιου μας βρήκε συνταραγμένους από το πόσο γαμάτη είναι αυτή η σειρά.

          Από το 1 ως το 10 στην κλίμακα των νάτσος με λιωμένο κασέρι, παίρνει 10/10. Η πλοκή ξεκινάει με την διάσωση του Nicholas Brody, ενός Αμερικανού πεζονάυτη (εξαιρετικός ο Damian Lewis) από τις φυλακές της Αλ Κάιντα, όπου έμεινε φυλακισμένος για οκτώ χρόνια. Γυρνάει μετά Βαΐων και κλάδων στην πατρίδα, με την οικογένεια του να τον περιμένει και ολόκληρη την χώρα συγκινημένη. Σ' 'ολον αυτό τον εξτασιασμό, η Carrie Mathison μια πράκτορας της CIA (δίνει ρέστα η Claire Danes), που ψυλλιάζεται πως κάτι δεν πάει καλά, βασιζόμενη σε μια πληροφορία που συνέλεξε με πολύ κόπο.
          Δεν θα πω τίποτα άλλο, γιατί δεν θέλω να σποϊλάρω. Ενώ θα περίμενε κανείς πως η σειρά είναι αμερικανιά από τις λίγες, συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο. Μιλάμε για μια σφιχτή πλοκή, για απίστευτες ερμηνείες και για πάρα πολλές ανατροπές. Αξίζει τον χρόνο σου. Κλείσε κινητά, μάζεψε προμήθειες και πέσε με τα μούτρα. Η δεύτερη σεζόν ξεκίνησε ήδη και τολμώ να πω πως δείχνει να είναι καλύτερη από την (ήδη υπέρτατη) πρώτη.
          Και μη ξεχνάς: έχει γίνει της Χρυσής Σφαίρας και του Emmy το κάγκελο με το Homeland.

Η Κούραση της Ημέρας.

          Είναι κάτι μέρες που τρέχει κανείς και τίποτα δεν κάνει. Αν εξαιρέσουμε δυο σφραγισματάκια στην σχολή (ναι, σπουδάζω αυτό που σε ανατριχιάζει: οδοντιατρική), το μόνο που έκανα ήταν να σκοτώνω τις ώρες μου πάνω-κάτω. Μα αυτές οι μέρες που είναι άδειες με έναν τόσο χαλαρό τρόπο, το ξέρω πως κάποια μέρα θα μου λείπουν. Το βλέπω στους "πιο ενήλικους" γνωστούς μου, με δουλειές, οικογένειες και υποχρεώσεις. Αυτό που ζητάνε είναι οι "άδειες" μέρες, που όμως γεμίζουν τις μπαταρίες τους.
         Γι αυτό δεν παραπονιέμαι. Πέρασα λούκι πρόσφατα και το είδα λίγο διαφορετικά το πράγμα. Ηρεμία για να μην τρελαθούμε. What do we say to the God of Death? Not today! Ορίστε κι ένα τραγουδάκι που τραγουδούσαμε σήμερα έξω από τη σχολή, εμπνέοντας στους ασθενείς εμπιστοσύνη:

Καλή Αρχή!

          Στο γκούλαγκ λοιπόν! Τώρα αν διαβάζει κανένας χριστιανός (ή οτιδήποτε άλλο, τέτοια προβλήματα εδώ μέσα δεν έχουμε), θα νομίσει πως είναι παράρτημα της NKVD (νυν KGB). Ουχί φίλοι μου. Απλά είμαι ένας άνθρωπος ταλαίπωρος, που ζει τα τελευταία 5 και κάτι χρόνια μοιρασμένα σε 2 χώρες του πρώην Ανατολικού Μπλοκ. Ζω λοιπόν στο προσωπικό μου "στρατόπεδο συγκέντρωσης", προσπαθώντας να επιβιώσω. 

          Τώρα θα μου πεις: "Τίποτα πιο ευχάριστο δεν είχες να μας γράψεις;". Δίκιο έχεις καλέ μου (και κυρίως φανταστικέ) αναγνώστη. Όμως δέξου με όπως είμαι, με τα πάνω μου αλλά κυρίως με τα κάτω μου. Είναι πολλά, θα δεις.

          Αν και μετά από αυτό επιμένεις να με διαβάσεις, τι να πω. Καλή ανωμαλάρα είσαι, οπότε ταιριάζουμε. Πάμε όλοι μαζί, χαρωπά: Στο Γκούλαγκ!