2012

         Σήμερα είναι η τελευταία μέρα του 2012. Ήταν μια δύσκολη χρονιά για μένα, είχε όμως και πολλά καλά σημεία. Για παράδειγμα, πέρασα ένα απίστευτο καλοκαίρι που όμως το ακολούθησε ένα άσχημο φθινόπωρο. Τώρα η χρονιά αλλάζει και αν και δεν πολυελπίζω σε καμιά δραματική βελτίωση, σαν άνθρωπος που είμαι κι εγώ περιμένω καλύτερες μέρες. Λίγη αισιοδοξία δεν κάνει κακό, αλλιώς θα πάμε όλοι να πέσουμε από κανένα γκρεμό. 

         Γι αυτό φίλοι μου απόψε να φάτε, να πιείτε, να παίξετε το χαρτάκι σας, να ευχηθείτε στους κοντινούς σας ανθρώπους, να βγείτε να διασκεδάσετε αν θέλετε. Ας περάσουμε την τελευταία μέρα αλλά και το ξεκίνημα της πρώτης καλά. Μπορεί το 2013 να πάει κι αυτό κατά διαόλου, κανείς δεν έχει κάνει συμβόλαια με τη μοίρα, όμως εμείς αν το υποδεχτούμε με τρέλα και κορδέλα. Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε; 

         Τις καλύτερες ευχές μου λοιπόν για όλους. Πρώτα απ' όλα υγεία, γιατί είναι το μόνο πράγμα που δεν εξαγοράζεται. Μετά αγάπη, χαρά και πολλά λεφτά. Ναι, είμαι ρηχή ίσως, αλλά ενώ τα πλούτη δεν κάνουν την ευτυχία, συγχρόνως δεν κάνουν ούτε τη δυστυχία οπότε δε μας χαλάνε κιόλας. Have fun children! 

A very, merry Christmas

          Γεια και πάλι. Πέρασαν πολλές μέρες από την τελευταία φορά που έγραψα. Ήταν οι τελευταίες μέρες του εξαμήνου (με λίγα λόγια πολύ άγχος), το ταξίδι για Ελλάδα (με λίγα λόγια τρέξιμο και κούραση) και οι πρώτες μέρες των διακοπών (με λίγα λόγια κοπροσκύλιασμα) που με κράτησαν μακριά από το blog.
          Να ευχηθώ χρόνια πολλά σε όλους και καλές γιορτές. Ελπίζω να περάσαμε όλοι καλά και να μην έσκασε κανείς απ' το φαΐ. Το πρώτο κομμάτι των γιορτών μας αποχαιρέτησε ήδη. Τώρα περιμένουμε την πρωτοχρονιά, αν και δεν θέλουμε να περάσουν οι μέρες. Άπαξ και φύγει κι η πρωτοχρονιά, ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση! Ας περνάμε λοιπόν τέλεια στο τώρα, όσο γίνεται τουλάχιστον.
          Το Home Alone δεν είδα φέτος και ανησυχώ!

Πρώτο Χιόνι

          Καλησπμέρα. Ναι είναι κόμπο κι όχι ορθογραφικό. Το πρώτο χιόνι έπεσε εδώ στα Καρπάθια και ο ασθενικός ήλιος το λιώνει σιγά σιγά. Από τη μια δεν το πολυθέλω (έχουμε και δουλειές και το ρημάδι τα κάνει όλα δυσκολότερα), από την άλλη το δεκάχρονο μέσα μου το χαίρεται. Είναι το πρώτο σημάδι πως ο βαρύς χειμώνας είναι εδώ. Αγαπώ αυτή την εποχή για πολλούς λόγους. Χουχούλιασμα, ζεστός καφές με φίλους, επαναπατρισμός στην καρδιά του χειμώνα για χριστουγεννιάτικες διακοπές. Ο τύπος που σκέφτηκε να μεταφέρει τα Χριστούγεννα στην έναρξη του Χειμερινού Ηλιοστασίου ήταν πολύ μπροστά. 

          "Τον πάω!"

          Μπαίνουμε λοιπόν στο ανάλογο mood. Εδώ που είμαι, ανάβουμε ηλεκτρικά καλοριφέρ, μα μου έχει λείψει πολύ το τζάκι. Στην πατρίδα, το λευκό τζάκι μας, καίει ολημερίς γιατί ο ελαφρώς πυρομανής πατέρας του δίνει και καταλαβαίνει, αλλά και γιατί το πετρέλαιο αγοράζεται πλέον σε σφηνάκια. Κι είναι τόσο ωραίο το να ζεσταίνει κανείς τον πισινό του μπροστά στο τζάκι, με την πράσινη γιρλάντα να το στολίζει και τις οικογενειακές φωτογραφίες που στέκονται εκεί για χρόνια.  Κατά κάποιο τρόπο, είναι η καρδιά του σπιτιού. Όταν το βράδυ αργά γυρίζουμε απ' έξω και σιγοκαίει, με τις πορτοκαλί φλόγες και τα λαμπιόνια του δέντρου τα μόνα φώτα στο σκοτεινό σπίτι, νιώθω ένα τσικ ευτυχίας. 

          Πολύ ονειροπόλησα όμως, πάω να βάλω σκούπα!