Η Κούραση της Ημέρας.

          Είναι κάτι μέρες που τρέχει κανείς και τίποτα δεν κάνει. Αν εξαιρέσουμε δυο σφραγισματάκια στην σχολή (ναι, σπουδάζω αυτό που σε ανατριχιάζει: οδοντιατρική), το μόνο που έκανα ήταν να σκοτώνω τις ώρες μου πάνω-κάτω. Μα αυτές οι μέρες που είναι άδειες με έναν τόσο χαλαρό τρόπο, το ξέρω πως κάποια μέρα θα μου λείπουν. Το βλέπω στους "πιο ενήλικους" γνωστούς μου, με δουλειές, οικογένειες και υποχρεώσεις. Αυτό που ζητάνε είναι οι "άδειες" μέρες, που όμως γεμίζουν τις μπαταρίες τους.
         Γι αυτό δεν παραπονιέμαι. Πέρασα λούκι πρόσφατα και το είδα λίγο διαφορετικά το πράγμα. Ηρεμία για να μην τρελαθούμε. What do we say to the God of Death? Not today! Ορίστε κι ένα τραγουδάκι που τραγουδούσαμε σήμερα έξω από τη σχολή, εμπνέοντας στους ασθενείς εμπιστοσύνη: