Το Δεκατρία το Καλό!

          Μπορεί να μην γράφω τόσο συχνά, αλλά γράφω. Ήταν αναμενόμενο ότι όσο θα ήμουν διακοπές στην Ελλάδα δεν θα ασχολούμουν και πολύ με το Γκούλαγκ. Αφού τα αφεντικά με λευτερώσανε για έναν μηνάκο, γύρισα κι εγώ στην πατρίδα και έκανα τη ζωή μου. Τώρα όμως είμαι πίσω στο κελί οπότε έχω όλο το χρόνο να γράψω.
         Ήταν ένα καλό Χριστούγεννο. Πέρασα καλά με ανθρώπους που αγαπώ κι αν και υπήρχαν κάποιες πολύ βασικές απουσίες την παλέψαμε. Γνώρισα καινούριους φίλους που συμπάθησα πολύ, πήγα σε καινούρια μέρη και ξεπέρασα τον εαυτό μου καταλήγοντας ακόμα και σε μπουζουκομάγαζο. Μάλιστα μου άρεσε κιόλας!
          Φυσικά τίποτα δεν είναι απόλυτα καλό ή κακό. Υπήρχαν και μερικά πολύ δύσκολα σημεία στις διακοπές που με ζόρισαν αρκετά κι ακόμα με ζορίζουν. Θέλω να πιστεύω ότι όλα θα πάνε καλά όμως, γιατί πρέπει να πάνε. Προσπαθώ να σκέφτομαι θετικά, new year's resolution είναι αυτό. Χα!
 

2012

         Σήμερα είναι η τελευταία μέρα του 2012. Ήταν μια δύσκολη χρονιά για μένα, είχε όμως και πολλά καλά σημεία. Για παράδειγμα, πέρασα ένα απίστευτο καλοκαίρι που όμως το ακολούθησε ένα άσχημο φθινόπωρο. Τώρα η χρονιά αλλάζει και αν και δεν πολυελπίζω σε καμιά δραματική βελτίωση, σαν άνθρωπος που είμαι κι εγώ περιμένω καλύτερες μέρες. Λίγη αισιοδοξία δεν κάνει κακό, αλλιώς θα πάμε όλοι να πέσουμε από κανένα γκρεμό. 

         Γι αυτό φίλοι μου απόψε να φάτε, να πιείτε, να παίξετε το χαρτάκι σας, να ευχηθείτε στους κοντινούς σας ανθρώπους, να βγείτε να διασκεδάσετε αν θέλετε. Ας περάσουμε την τελευταία μέρα αλλά και το ξεκίνημα της πρώτης καλά. Μπορεί το 2013 να πάει κι αυτό κατά διαόλου, κανείς δεν έχει κάνει συμβόλαια με τη μοίρα, όμως εμείς αν το υποδεχτούμε με τρέλα και κορδέλα. Τι άλλο μπορούμε να κάνουμε; 

         Τις καλύτερες ευχές μου λοιπόν για όλους. Πρώτα απ' όλα υγεία, γιατί είναι το μόνο πράγμα που δεν εξαγοράζεται. Μετά αγάπη, χαρά και πολλά λεφτά. Ναι, είμαι ρηχή ίσως, αλλά ενώ τα πλούτη δεν κάνουν την ευτυχία, συγχρόνως δεν κάνουν ούτε τη δυστυχία οπότε δε μας χαλάνε κιόλας. Have fun children! 

A very, merry Christmas

          Γεια και πάλι. Πέρασαν πολλές μέρες από την τελευταία φορά που έγραψα. Ήταν οι τελευταίες μέρες του εξαμήνου (με λίγα λόγια πολύ άγχος), το ταξίδι για Ελλάδα (με λίγα λόγια τρέξιμο και κούραση) και οι πρώτες μέρες των διακοπών (με λίγα λόγια κοπροσκύλιασμα) που με κράτησαν μακριά από το blog.
          Να ευχηθώ χρόνια πολλά σε όλους και καλές γιορτές. Ελπίζω να περάσαμε όλοι καλά και να μην έσκασε κανείς απ' το φαΐ. Το πρώτο κομμάτι των γιορτών μας αποχαιρέτησε ήδη. Τώρα περιμένουμε την πρωτοχρονιά, αν και δεν θέλουμε να περάσουν οι μέρες. Άπαξ και φύγει κι η πρωτοχρονιά, ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση! Ας περνάμε λοιπόν τέλεια στο τώρα, όσο γίνεται τουλάχιστον.
          Το Home Alone δεν είδα φέτος και ανησυχώ!

Πρώτο Χιόνι

          Καλησπμέρα. Ναι είναι κόμπο κι όχι ορθογραφικό. Το πρώτο χιόνι έπεσε εδώ στα Καρπάθια και ο ασθενικός ήλιος το λιώνει σιγά σιγά. Από τη μια δεν το πολυθέλω (έχουμε και δουλειές και το ρημάδι τα κάνει όλα δυσκολότερα), από την άλλη το δεκάχρονο μέσα μου το χαίρεται. Είναι το πρώτο σημάδι πως ο βαρύς χειμώνας είναι εδώ. Αγαπώ αυτή την εποχή για πολλούς λόγους. Χουχούλιασμα, ζεστός καφές με φίλους, επαναπατρισμός στην καρδιά του χειμώνα για χριστουγεννιάτικες διακοπές. Ο τύπος που σκέφτηκε να μεταφέρει τα Χριστούγεννα στην έναρξη του Χειμερινού Ηλιοστασίου ήταν πολύ μπροστά. 

          "Τον πάω!"

          Μπαίνουμε λοιπόν στο ανάλογο mood. Εδώ που είμαι, ανάβουμε ηλεκτρικά καλοριφέρ, μα μου έχει λείψει πολύ το τζάκι. Στην πατρίδα, το λευκό τζάκι μας, καίει ολημερίς γιατί ο ελαφρώς πυρομανής πατέρας του δίνει και καταλαβαίνει, αλλά και γιατί το πετρέλαιο αγοράζεται πλέον σε σφηνάκια. Κι είναι τόσο ωραίο το να ζεσταίνει κανείς τον πισινό του μπροστά στο τζάκι, με την πράσινη γιρλάντα να το στολίζει και τις οικογενειακές φωτογραφίες που στέκονται εκεί για χρόνια.  Κατά κάποιο τρόπο, είναι η καρδιά του σπιτιού. Όταν το βράδυ αργά γυρίζουμε απ' έξω και σιγοκαίει, με τις πορτοκαλί φλόγες και τα λαμπιόνια του δέντρου τα μόνα φώτα στο σκοτεινό σπίτι, νιώθω ένα τσικ ευτυχίας. 

          Πολύ ονειροπόλησα όμως, πάω να βάλω σκούπα! 

Christmas Sadness

          Σιγά σιγά μπαίνει Δεκέμβρης και διάφορες σκέψεις "σκάνε" στο μυαλό μου, από το πουθενά. Αυτή την εποχή που έρχονται Χριστούγεννα, αλλά δεν είναι ακριβώς εδώ, μου έρχονται κάποιες εικόνες κλασσικές. Όμως για διάφορους λόγους δεν θα ζήσω τις γιορτές όπως συνήθως.
          Κάποιοι θα λείπουν από το σκηνικό γιατί χτίζουν τις ζωές τους και πάνε παρακάτω, τα κέφια δεν είναι όπως παλιά, λεφτά πολλά δεν υπάρχουν. Βέβαια δεν είμαι και η μόνη που αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα. Απλά φέτος για μένα είναι χρονιά ορόσημο. Νιώθω τόσο πολύ πως μεγαλώνω. Νομίζω πως έχω ανάγκη να περάσω σε μια διαφορετική φάση στη ζωή μου, όμως για διάφορους λόγους δεν μπορώ. Είμαι ακόμα μέσα στο προστατευμένο περιβάλλον της οικογένειας. Όσο μακριά κι αν ζω, είμαι πάντα πολύ κοντά.
          Σίγουρα αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό κι ίσως να μη βγάζουν πολύ νόημα αυτά που γράφω, όμως η ανάγκη μου για αλλαγές, για καινούριες εμπειρίες είναι μεγάλη. Διαρκώς αισθάνομαι πως έχω βαλτώσει και το ότι έρχονται Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, εποχές των μεγάλων (πλασματικών) αλλαγών, μου υπογραμμίζουν αυτή την αίσθηση. Παλιά δεν καταλάβαινα τους ανθρώπους που μελαγχολούσαν στις γιορτές. Φέτος αρχίζω και τους κατανοώ..
         Ας μην είμαι όμως γρουσούζα μωρέ. Όλα καλά θα πάνε, έτσι; Κι αν δεν ξέρετε τι δώρο να μου πάρετε, μην σκάτε:

Oh My Heart

“I sometimes think that people’s hearts are like deep wells. Nobody knows what’s at the bottom. All you can do is imagine by what comes floating to the surface every once in a while."

          Τάδε έφη Χαρούκι Μουρακάμι. Αυτό τον καιρό, διαβάζω την αγγλική έκδοση μιας συλλογής διηγημάτων του σπουδαίου Ιάπωνα και πριν λίγο "έπεσα" πάνω σ' αυτή τη φράση. Τι είναι στο φινάλε η καρδιά; Ένας ακούραστος μυς, που δουλεύει με συνέπεια, μέχρι τη στιγμή που πλέον δεν αντέχει άλλο. Χωρισμένη σε 4 μέρη, πηγαινοφέρνει το αίμα, λειτουργία ζωτικής (στην κυριολεξία) σημασίας. 

          Ο άνθρωπος, γνωρίζοντας εμπειρικά το πόσο βασικό όργανο είναι, της έχει δώσει πολλές ιδιότητες που όμως δεν έχουν και πολύ βάση. Μπορεί ο εγκέφαλος και οι ορμόνες να ορίζουν ποιόν αγαπάς, όμως εσύ θέλεις να πιστεύεις πως η κατακόκκινη καρδούλα σου είναι αυτή που δίνει το οκέι. Ένας Μουρακάμι, μπορεί να μιλάει για το βασικό αυτό όργανο και να το παρομοιάζει με βαθύ πηγάδι, ανεξερεύνητο. Είναι αυτός ο ρομαντισμός των λέξεων που αφού φιλτραριστεί από τον, ταπεινό και καθόλου ρομαντικό σύμφωνα με τις τέχνες εγκέφαλο μας, αποτελεί το έναυσμα για πολλά χτυποκάρδια. 

          Ας αφήνουμε λοιπόν που και που μερικά πράγματα να "ξεβράζονται" στην επιφάνεια του πηγαδιού της καρδιάς μας. Κι ας μην είναι αυτή που πιστεύουμε. 

Περίπατος

          Όπως είναι γνωστό, ζω σε μια χώρα του πρώην ανατολικού μπλοκ. Ταλαιπωρημένη στο παρελθόν, προσπαθεί να σταθεί αξιοπρεπώς στην σύγχρονη καπιταλιστική της πραγματικότητα. Κάποιοι άνθρωποι καταφέρνουν να συμβαδίσουν με τις αλλαγές και κάποιοι άλλοι βρίσκονται ακόμη πίσω και δεν μπορούν να διαχειριστούν την διαφορετικότητα της κατάστασης. Είναι μερικές εικόνες που βλέπει κανείς εδώ, μικρής σημασίας ίσως αλλά ενδεικτικές την ίδια στιγμή.
          Σήμερα καθώς κατέβαινα από το σπίτι μου προς το κέντρο, σε ένα κάπως κακοτράχαλο σημείο, μια γυναίκα μιλούσε με ένα δέντρο. Ξέρω, γέλασες. Ναι είναι κάπως αστείο. Κι εγώ όταν το πρωτοείδα έτσι αντέδρασα. Μετά παρατήρησα τα παλιά, φθαρμένα ρούχα, τα γκρίζα αχτένιστα μαλλιά. Μια σκυφτή φιγούρα κι ένα χαμόγελο που του έλειπαν αρκετά δόντια. Ίσως το κάνω να ακούγεται σαν να συνάντησα την πρωταγωνίστρια ενός θρίλερ. Δεν ήταν έτσι όμως.
          Μιλούσε στο δέντρο και χάιδευε τον κορμό του σαν να το κανάκευε. Ήταν λες και απευθυνόταν σε άνθρωπο. Λες και έβλεπε έναν παλιόφιλο κι έτσι χαμογελαστά του έλεγε τα νέα. Δεν ξέρω αν εγώ το βλέπω πολύ ρομαντικά, όμως είχε κάτι το γλυκό αυτή η εικόνα. Ένας άνθρωπος τσακισμένος που όμως παραμένει ευαίσθητος, η ζωή με την αυστηρότητα της δεν έβγαλε τη σκληράδα από μέσα του, αλλά την γλυκύτητα. Ένα χάδι και μια κουβέντα σ' ένα δέντρο.
          Ίσως να είναι απλά "τρελή", όπως λέμε με τόση ευκολία για τόσους ανθρώπους. Ίσως εγώ το βλέπω πολύ επιπόλαια. Δεν ξέρω. Μάλλον δεν βγάζω νόημα ε; Τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί να με επηρέασε κι η μουσική που άκουγα κατεβαίνοντας και έφτιαξα μια ολόκληρη ιστορία για έναν άνθρωπο που δεν ξέρω καθόλου. Μπορεί.