Christmas Sadness

          Σιγά σιγά μπαίνει Δεκέμβρης και διάφορες σκέψεις "σκάνε" στο μυαλό μου, από το πουθενά. Αυτή την εποχή που έρχονται Χριστούγεννα, αλλά δεν είναι ακριβώς εδώ, μου έρχονται κάποιες εικόνες κλασσικές. Όμως για διάφορους λόγους δεν θα ζήσω τις γιορτές όπως συνήθως.
          Κάποιοι θα λείπουν από το σκηνικό γιατί χτίζουν τις ζωές τους και πάνε παρακάτω, τα κέφια δεν είναι όπως παλιά, λεφτά πολλά δεν υπάρχουν. Βέβαια δεν είμαι και η μόνη που αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα. Απλά φέτος για μένα είναι χρονιά ορόσημο. Νιώθω τόσο πολύ πως μεγαλώνω. Νομίζω πως έχω ανάγκη να περάσω σε μια διαφορετική φάση στη ζωή μου, όμως για διάφορους λόγους δεν μπορώ. Είμαι ακόμα μέσα στο προστατευμένο περιβάλλον της οικογένειας. Όσο μακριά κι αν ζω, είμαι πάντα πολύ κοντά.
          Σίγουρα αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό κι ίσως να μη βγάζουν πολύ νόημα αυτά που γράφω, όμως η ανάγκη μου για αλλαγές, για καινούριες εμπειρίες είναι μεγάλη. Διαρκώς αισθάνομαι πως έχω βαλτώσει και το ότι έρχονται Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά, εποχές των μεγάλων (πλασματικών) αλλαγών, μου υπογραμμίζουν αυτή την αίσθηση. Παλιά δεν καταλάβαινα τους ανθρώπους που μελαγχολούσαν στις γιορτές. Φέτος αρχίζω και τους κατανοώ..
         Ας μην είμαι όμως γρουσούζα μωρέ. Όλα καλά θα πάνε, έτσι; Κι αν δεν ξέρετε τι δώρο να μου πάρετε, μην σκάτε:

Oh My Heart

“I sometimes think that people’s hearts are like deep wells. Nobody knows what’s at the bottom. All you can do is imagine by what comes floating to the surface every once in a while."

          Τάδε έφη Χαρούκι Μουρακάμι. Αυτό τον καιρό, διαβάζω την αγγλική έκδοση μιας συλλογής διηγημάτων του σπουδαίου Ιάπωνα και πριν λίγο "έπεσα" πάνω σ' αυτή τη φράση. Τι είναι στο φινάλε η καρδιά; Ένας ακούραστος μυς, που δουλεύει με συνέπεια, μέχρι τη στιγμή που πλέον δεν αντέχει άλλο. Χωρισμένη σε 4 μέρη, πηγαινοφέρνει το αίμα, λειτουργία ζωτικής (στην κυριολεξία) σημασίας. 

          Ο άνθρωπος, γνωρίζοντας εμπειρικά το πόσο βασικό όργανο είναι, της έχει δώσει πολλές ιδιότητες που όμως δεν έχουν και πολύ βάση. Μπορεί ο εγκέφαλος και οι ορμόνες να ορίζουν ποιόν αγαπάς, όμως εσύ θέλεις να πιστεύεις πως η κατακόκκινη καρδούλα σου είναι αυτή που δίνει το οκέι. Ένας Μουρακάμι, μπορεί να μιλάει για το βασικό αυτό όργανο και να το παρομοιάζει με βαθύ πηγάδι, ανεξερεύνητο. Είναι αυτός ο ρομαντισμός των λέξεων που αφού φιλτραριστεί από τον, ταπεινό και καθόλου ρομαντικό σύμφωνα με τις τέχνες εγκέφαλο μας, αποτελεί το έναυσμα για πολλά χτυποκάρδια. 

          Ας αφήνουμε λοιπόν που και που μερικά πράγματα να "ξεβράζονται" στην επιφάνεια του πηγαδιού της καρδιάς μας. Κι ας μην είναι αυτή που πιστεύουμε. 

Περίπατος

          Όπως είναι γνωστό, ζω σε μια χώρα του πρώην ανατολικού μπλοκ. Ταλαιπωρημένη στο παρελθόν, προσπαθεί να σταθεί αξιοπρεπώς στην σύγχρονη καπιταλιστική της πραγματικότητα. Κάποιοι άνθρωποι καταφέρνουν να συμβαδίσουν με τις αλλαγές και κάποιοι άλλοι βρίσκονται ακόμη πίσω και δεν μπορούν να διαχειριστούν την διαφορετικότητα της κατάστασης. Είναι μερικές εικόνες που βλέπει κανείς εδώ, μικρής σημασίας ίσως αλλά ενδεικτικές την ίδια στιγμή.
          Σήμερα καθώς κατέβαινα από το σπίτι μου προς το κέντρο, σε ένα κάπως κακοτράχαλο σημείο, μια γυναίκα μιλούσε με ένα δέντρο. Ξέρω, γέλασες. Ναι είναι κάπως αστείο. Κι εγώ όταν το πρωτοείδα έτσι αντέδρασα. Μετά παρατήρησα τα παλιά, φθαρμένα ρούχα, τα γκρίζα αχτένιστα μαλλιά. Μια σκυφτή φιγούρα κι ένα χαμόγελο που του έλειπαν αρκετά δόντια. Ίσως το κάνω να ακούγεται σαν να συνάντησα την πρωταγωνίστρια ενός θρίλερ. Δεν ήταν έτσι όμως.
          Μιλούσε στο δέντρο και χάιδευε τον κορμό του σαν να το κανάκευε. Ήταν λες και απευθυνόταν σε άνθρωπο. Λες και έβλεπε έναν παλιόφιλο κι έτσι χαμογελαστά του έλεγε τα νέα. Δεν ξέρω αν εγώ το βλέπω πολύ ρομαντικά, όμως είχε κάτι το γλυκό αυτή η εικόνα. Ένας άνθρωπος τσακισμένος που όμως παραμένει ευαίσθητος, η ζωή με την αυστηρότητα της δεν έβγαλε τη σκληράδα από μέσα του, αλλά την γλυκύτητα. Ένα χάδι και μια κουβέντα σ' ένα δέντρο.
          Ίσως να είναι απλά "τρελή", όπως λέμε με τόση ευκολία για τόσους ανθρώπους. Ίσως εγώ το βλέπω πολύ επιπόλαια. Δεν ξέρω. Μάλλον δεν βγάζω νόημα ε; Τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί να με επηρέασε κι η μουσική που άκουγα κατεβαίνοντας και έφτιαξα μια ολόκληρη ιστορία για έναν άνθρωπο που δεν ξέρω καθόλου. Μπορεί.

The Lizzie Bennet Diaries

         Καλησπέρα! Είναι μερικά πραγματάκια που τα ανακαλύπτεις και χωρίς σοβαρό λόγο σου φτιάχνουν λίγο τη μέρα. Σήμερα ανακάλυψα μέσω ενός άρθρου που πόσταρε το πολύ καλό So little sleeping and so much reading (βιβλιόφιλο group στο facebook), αυτή την ωραία μοντέρνα έκδοση του Περηφάνια και Προκατάληψη που λέγεται The Lizzie Bennet Diaries. Αν δεν ξέρεις τι είναι το Περηφάνια και Προκατάληψη, shame on you. Αν ξέρεις, τότε σου προτείνω να δεις αυτά τα μικρά βιντεάκια που αποτελούν μια σύγχρονη προσέγγιση στο κλασικό βιβλίο της Τζέιν Όστεν.
         Πολύ καλή προσπάθεια, με τις αδερφές Μπένετ και την Σάρλοτ να κυριαρχούν, φτιάχνοντας videoblogs, διηγούμενες την καθημερινότητα τους, που δεν είναι άλλη από το περιεχόμενο του βιβλίου. Έξυπνοι διάλογοι προσαρμοσμένοι στο σήμερα και αξιαγάπητοι ηθοποιοί. Ειδικά η μικρή που παίζει την (ενοχλητική στο βιβλίο) Λύντια, είναι όλα τα λεφτά. Τελείως βλαμμένο αλλά βγάζει πολύ γέλιο. Αγαπώ την Τζέιν, την καλόκαρδη μεγαλύτερη αδερφή αλλά φυσικά και την ίδια την Λίζυ που με διασκεδάζει με τον υπέροχο κυνισμό της (είμαι μεγάλη οπαδός του κυνισμού) αλλά και με τον γλυκό τρόπο που βγάζει τις απογοητεύσεις της.
          Γενικότερα έχω δει 22 βιντεάκια σε ένα απόγευμα (δεν είναι μεγάλα, 3λεπτα συνήθως) και μου αρέσει πολύ. Μέχρι στιγμής δεν έχουμε δει ούτε Mr. Darcy ούτε Bingley (που στη σειρά ονομάζεται Bing Lee) γιατί όλα συμβαίνουν στο δωμάτιο της Λίζυ και τα γεγονότα απλά περιγράφονται κωμικά. Το θάψιμο που τρώει ο Ντάρσυ, ούτε στον εχθρό μου ένα πράμα!

          Αν έχεις χρόνο, φτιάξε ένα καυτό τσαγάκι, πάρε μερικά μπισκότα δίπλα σου και ξεκίνα. Ένα απόγευμα υπόθεση είναι, αλλά σίγουρα θα χαμογελάσεις με αυτό το αντάμωμα Βικτωριανού awkwardness και σημερινής πραγματικότητας. 

                                  

Βουκουρέστι Part 2

          Πίσω στο γκούλαγκ πια, αλλά με γεμάτες μπαταρίες και νέες ταξιδιωτικές εμπειρίες! Σας είπα ότι το Βουκουρέστι είναι απίθανο; Δεν σας το είπα. Ε, ναι. Είναι απίστευτη πόλη. Τόσο όμορφη και με συγκεκριμένη ενέργεια. Δεν θέλαμε να φύγουμε και οι 4 μέρες που κάτσαμε φάνηκαν πολύ λίγες. Είδαμε πολλά πράγματα, γελάσαμε, φάγαμε πολύ, περπατήσαμε, κουραστήκαμε, αρρωστήσαμε στην επιστροφή. Όλα τα είχε.
          Την πρώτη μέρα έβρεχε και τα πράγματα ήταν δύσκολα. Όταν βρέχει, όλα φαίνονται χειρότερα στον τουρίστα. Μπαίνοντας στην πόλη παθαίνει κανείς μια μίνι κατάθλιψη γιατί το κομμουνιστικό παρελθόν φαίνεται ευκρινέστατα. Γι αυτό με το που φτάσαμε ξενέρωσα λίγο. Το Βουκουρέστι όμως κατάφερε να μου αλλάξει την γνώμη και να με κάνει να το αγαπήσω. Φτάνοντας λοιπόν, βρήκαμε τον γλυκό ξενοδόχο μας που μας πήγε στο διαμερισματάκι που νοικιάσαμε. Ήταν μεγάλο και καθαρό, οπότε τι άλλο να θέλει κανείς; Βγήκαμε για φαγητό στην παλιά πόλη, που είναι και το βασικό αξιοθέατο. Πραγματικά πανέμορφη, σε κεντροευρωπαικά πρότυπα.

          Μας άρεσε πολύ, αλλά καταφέραμε να την απολαύσουμε καλύτερα τις επόμενες μέρες που δεν  έβρεχε. Κάτσαμε για φαγητό σε ένα καφέ/μπαρ/ρεστοράν, που μας τράβηξε κυρίως λόγω του πιπεράτου ονόματός του. Και το όνομα αυτού, Bordello. 

          Πραγματικά πολύ ωραίο μαγαζί. Αν ποτέ ο δρόμος σας, σας φέρει προς τα εκεί να το τιμήσετε. Καλό φαγητό και σε εντάξει τιμές. Έδωσα περίπου 55 λέι (το ρουμάνικο νόμισμα), για κυρίως πιάτο, γαρνιτούρα, δυο αναψυκτικά κι ένα υπέροχο γλυκό. Όλα αυτά γύρω στα 12 ευρώ. Στην Ελλάδα θα έδινα 20. Αφού φάγαμε σε σημείο που δεν μπορούσαμε να κουνηθούμε, κάναμε μια μικρή βόλτα και μετά πίσω στο "σπίτι" για ύπνο. 

          Η επόμενη μέρα ήρθε φέρνοντας μαζί της ήλιο και καλοκαιρία. Ενώ τρώγαμε πρωινό σε μια καφετέρια απέναντι, εμφανίστηκε ο κλασσικός άσχετος Έλληνας που θα βρεθεί ΌΠΟΥ κι αν πας από το πουθενά, για να σου πει τι να δεις και πως. Είναι στάνταρ, όπου κι αν πήγα πέτυχα πάντα κι έναν Έλληνα να ζει/σπουδάζει/δουλεύει εκεί. Το παιδί δούλευε στην καφετέρια και μας είπε κάποια χρήσιμα πράγματα. Ξεχυθήκαμε τις επόμενες μέρες σε μουσεία και αξιοθέατα λοιπόν. Πήγαμε στο Muzeul National al Satului Dimitrie Gusti, που είναι ένα υπαίθριο μουσείο με πολλά παλιά σπιτάκια στο ρουμάνικο στυλ, παλιές εκκλησίες 300-400 χρόνων και άλλα. 

       

          Πήγαμε στο Κοινοβούλιο, που δυστυχώς ήταν κλειστό, το οποίο είναι ένα τεράστιο κτήριο (το δεύτερο μεγαλύτερο σε έκταση στον κόσμο μετά το Πεντάγωνο), αποτέλεσμα της μεγαλομανίας του Νικολάε Τσαουσέσκου. Πολύ εντυπωσιακό, καταλαμβάνει τόσο χώρο που θες κανένα τέταρτο να περπατήσεις το τετράγωνο. Επίσης είδαμε το Μουσείο Ιστορίας, που είχε απ' έξω ένα μεγαλόπρεπο άγαλμα του Τραΐανού. Υπήρχαν και πολλές επιτύμβιες στήλες γραμμένες στα Ελληνικά και ήταν αρκετά συγκινητικό. Όπου και να πάω η Ελλάδα με κυνηγάει. Είδαμε ακόμη μια έκθεση με κοσμήματα από την παλαιολιθική εποχή, μέχρι τα βασιλικά και πατριαρχικά κοσμήματα του σήμερα. Πολύ ωραία πραγματάκια. Στην παλιά πόλη πετύχαμε και την προτομή του Βλαντ Τσέπες (τον ξέρεις σαν Κόμη Δράκουλα). Χαρισματικός ηγέτης και ιδρυτής του Βουκουρεστίου. Ένα από τα κτίσματα που φτιάχτηκαν επί των ημερών του, στέκει ακόμα.

          Ένα άλλο ενδιαφέρον κομμάτι ήταν και το Hard Rock Cafe. Πάντα όπου πάμε πηγαίνουμε και σ' αυτό αν υπάρχει. Κλασσικό ροκάδικο στυλ, αρκετά memorabilia για να δει κανείς, αν και ήταν λιγότερα από της Πράγας για παράδειγμα. Φάγαμε εκεί σε σημείο σκασμού και πάλι. Το legendary burger και νεκρούς ανασταίνει.
         Ήπιαμε καφέδες σε διάφορα μικρά καφέ, ήπιαμε τα ποτάκια μας στην παλιά πόλη. Ήταν όμορφα. Δεν είχαμε εντάσεις, δεν είχαμε (πολλά) ευτράπελα. Γενικώς ήταν μια επιτυχημένη εκδρομή, σε μια πόλη με ιδιαίτερη ατμόσφαιρα, όμορφους ανθρώπους και αρκετή ιστορία. Την προτείνω ανεπιφύλακτα!