Καλησπμέρα. Ναι είναι κόμπο κι όχι ορθογραφικό. Το πρώτο χιόνι έπεσε εδώ στα Καρπάθια και ο ασθενικός ήλιος το λιώνει σιγά σιγά. Από τη μια δεν το πολυθέλω (έχουμε και δουλειές και το ρημάδι τα κάνει όλα δυσκολότερα), από την άλλη το δεκάχρονο μέσα μου το χαίρεται. Είναι το πρώτο σημάδι πως ο βαρύς χειμώνας είναι εδώ. Αγαπώ αυτή την εποχή για πολλούς λόγους. Χουχούλιασμα, ζεστός καφές με φίλους, επαναπατρισμός στην καρδιά του χειμώνα για χριστουγεννιάτικες διακοπές. Ο τύπος που σκέφτηκε να μεταφέρει τα Χριστούγεννα στην έναρξη του Χειμερινού Ηλιοστασίου ήταν πολύ μπροστά.
"Τον πάω!"
Μπαίνουμε λοιπόν στο ανάλογο mood. Εδώ που είμαι, ανάβουμε ηλεκτρικά καλοριφέρ, μα μου έχει λείψει πολύ το τζάκι. Στην πατρίδα, το λευκό τζάκι μας, καίει ολημερίς γιατί ο ελαφρώς πυρομανής πατέρας του δίνει και καταλαβαίνει, αλλά και γιατί το πετρέλαιο αγοράζεται πλέον σε σφηνάκια. Κι είναι τόσο ωραίο το να ζεσταίνει κανείς τον πισινό του μπροστά στο τζάκι, με την πράσινη γιρλάντα να το στολίζει και τις οικογενειακές φωτογραφίες που στέκονται εκεί για χρόνια. Κατά κάποιο τρόπο, είναι η καρδιά του σπιτιού. Όταν το βράδυ αργά γυρίζουμε απ' έξω και σιγοκαίει, με τις πορτοκαλί φλόγες και τα λαμπιόνια του δέντρου τα μόνα φώτα στο σκοτεινό σπίτι, νιώθω ένα τσικ ευτυχίας.
Πολύ ονειροπόλησα όμως, πάω να βάλω σκούπα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου