“I sometimes think that people’s hearts are like deep wells. Nobody knows what’s at the bottom. All you can do is imagine by what comes floating to the surface every once in a while."
Τάδε έφη Χαρούκι Μουρακάμι. Αυτό τον καιρό, διαβάζω την αγγλική έκδοση μιας συλλογής διηγημάτων του σπουδαίου Ιάπωνα και πριν λίγο "έπεσα" πάνω σ' αυτή τη φράση. Τι είναι στο φινάλε η καρδιά; Ένας ακούραστος μυς, που δουλεύει με συνέπεια, μέχρι τη στιγμή που πλέον δεν αντέχει άλλο. Χωρισμένη σε 4 μέρη, πηγαινοφέρνει το αίμα, λειτουργία ζωτικής (στην κυριολεξία) σημασίας.
Ο άνθρωπος, γνωρίζοντας εμπειρικά το πόσο βασικό όργανο είναι, της έχει δώσει πολλές ιδιότητες που όμως δεν έχουν και πολύ βάση. Μπορεί ο εγκέφαλος και οι ορμόνες να ορίζουν ποιόν αγαπάς, όμως εσύ θέλεις να πιστεύεις πως η κατακόκκινη καρδούλα σου είναι αυτή που δίνει το οκέι. Ένας Μουρακάμι, μπορεί να μιλάει για το βασικό αυτό όργανο και να το παρομοιάζει με βαθύ πηγάδι, ανεξερεύνητο. Είναι αυτός ο ρομαντισμός των λέξεων που αφού φιλτραριστεί από τον, ταπεινό και καθόλου ρομαντικό σύμφωνα με τις τέχνες εγκέφαλο μας, αποτελεί το έναυσμα για πολλά χτυποκάρδια.
Ας αφήνουμε λοιπόν που και που μερικά πράγματα να "ξεβράζονται" στην επιφάνεια του πηγαδιού της καρδιάς μας. Κι ας μην είναι αυτή που πιστεύουμε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου