Περίπατος

          Όπως είναι γνωστό, ζω σε μια χώρα του πρώην ανατολικού μπλοκ. Ταλαιπωρημένη στο παρελθόν, προσπαθεί να σταθεί αξιοπρεπώς στην σύγχρονη καπιταλιστική της πραγματικότητα. Κάποιοι άνθρωποι καταφέρνουν να συμβαδίσουν με τις αλλαγές και κάποιοι άλλοι βρίσκονται ακόμη πίσω και δεν μπορούν να διαχειριστούν την διαφορετικότητα της κατάστασης. Είναι μερικές εικόνες που βλέπει κανείς εδώ, μικρής σημασίας ίσως αλλά ενδεικτικές την ίδια στιγμή.
          Σήμερα καθώς κατέβαινα από το σπίτι μου προς το κέντρο, σε ένα κάπως κακοτράχαλο σημείο, μια γυναίκα μιλούσε με ένα δέντρο. Ξέρω, γέλασες. Ναι είναι κάπως αστείο. Κι εγώ όταν το πρωτοείδα έτσι αντέδρασα. Μετά παρατήρησα τα παλιά, φθαρμένα ρούχα, τα γκρίζα αχτένιστα μαλλιά. Μια σκυφτή φιγούρα κι ένα χαμόγελο που του έλειπαν αρκετά δόντια. Ίσως το κάνω να ακούγεται σαν να συνάντησα την πρωταγωνίστρια ενός θρίλερ. Δεν ήταν έτσι όμως.
          Μιλούσε στο δέντρο και χάιδευε τον κορμό του σαν να το κανάκευε. Ήταν λες και απευθυνόταν σε άνθρωπο. Λες και έβλεπε έναν παλιόφιλο κι έτσι χαμογελαστά του έλεγε τα νέα. Δεν ξέρω αν εγώ το βλέπω πολύ ρομαντικά, όμως είχε κάτι το γλυκό αυτή η εικόνα. Ένας άνθρωπος τσακισμένος που όμως παραμένει ευαίσθητος, η ζωή με την αυστηρότητα της δεν έβγαλε τη σκληράδα από μέσα του, αλλά την γλυκύτητα. Ένα χάδι και μια κουβέντα σ' ένα δέντρο.
          Ίσως να είναι απλά "τρελή", όπως λέμε με τόση ευκολία για τόσους ανθρώπους. Ίσως εγώ το βλέπω πολύ επιπόλαια. Δεν ξέρω. Μάλλον δεν βγάζω νόημα ε; Τώρα που το σκέφτομαι, μπορεί να με επηρέασε κι η μουσική που άκουγα κατεβαίνοντας και έφτιαξα μια ολόκληρη ιστορία για έναν άνθρωπο που δεν ξέρω καθόλου. Μπορεί.